دوست خوبی دارم که مذهبی های متعارف‏‏،‏ او را آدم مذهبی نمی دانند و خودش هم هیچ در پی عنوانها نیست‏.


چندی پیش، سخنش پیرامون ضرورت درگیر شدن انسان در حوزه ی عمل، و احتراز از «انتزاعی بازی»ها و مدیر بازی ها و جدا کردن تفکر از عمل، و تفکیک مدیریت از اجرا‏،‏ به مثالی از رفتار حضرت علی رسید؛ برایم خیلی جالب بود که در زمانه ی پرَستش های بی شناخت و انکارهای بی شناخت،‏ او کار خودش را می کند و از هر چیزی درس خودش را می گیرد.‏


می گفت علی یقیناً خودش می دانسته که شدنی نبوده است که